Lasy Radłowskie

articleOpis przyrodniczy:

Średniej wielkości ostoja leśno-łąkowa z licznymi zbiornikami wodnymi (starorzecza, stawy rybne i zbiorniki pożwirowe). Jedna z najważniejszych w kraju ostoi lęgowych dla puszczyka uralskiego i rycyka, a także ważne w regionie miejsce gniazdowania lelka, muchołówki białoszyjej i bączka.

Ostoja leży na terenie Kotliny Sandomierskiej, między Progiem Karpackim na południu i doliną Wisły na północy. Część północna znajduje się w mezoregionie Niziny Nadwiślańskiej obejmującej dolinę Dunajca od wschodu i dolinę Wisły od północy, natomiast część południowa wchodzi w skład Podgórza Bocheńskiego. Obszar ten ma charakter płaskiej równiny z niewielkimi wyniesieniami wznoszącymi się maksymalnie na wysokość 206 m n.p.m. Podłoże zbudowane jest z utworów piaszczysto-gliniastych i żwirowo-piaszczystych, pokrytych na ogół przez gleby piaszczyste i mady.

Większość ostoi pokrywają lasy zgrupowane w jednym dużym kompleksie leśnym o powierzchni ok. 80 km’, będącym pozostałością prastarej Puszczy Sandomierskiej. W lasach tych dominują siedliska borowe, które są głównie reprezentowane przez bór mieszany sosnowo-dębowy (80% powierzchni leśnej), występujący tutaj w wariancie wilgotnymi świeżym. Siedliska grądowe, łęgi i olsy występują fragmentarycznie, tworząc zwykle płaty o niewielkiej powierzchni, często silnie zmienione w wyniku gospodarki leśnej.

Ważnym elementem krajobrazu ostoi są zbiorniki wodne. Naturalne zbiorniki wodne reprezentowane są wyłącznie przez starorzecza rzeki Kisieliny i Dunajca. Pozostaje zbiorniki nie mają naturalnego pochodzenia. W ich skład wchodzą śródleśne stawy rybne o łącznej powierzchni 110 ha, na których dość intensywnie prowadzona jest gospodarka rybacka. Stawy te charakteryzują się stosunkowo dobrze rozwiniętą przybrzeżną roślinnością wynurzoną oraz obecnością zadrzewionych wysp. Największy udział w powierzchni ostoi mają zbiorniki pożwirowe, skupione w kilku kompleksach zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie lasów, zarówno od strony wschodniej, jaki zachodniej. Poszczególne zbiorniki różnią się między sobą stopniem sukcesji, obecnością lub brakiem wysp i całkowitą powierzchnią (od 0,1 do 93 ha).

Istotnym elementem przyrodniczym są także niewielkie śródleśne łąki oraz duże obszary łąkowe zlokalizowane w północnej i wschodniej części ostoi. W większości są to ekstensywnie użytkowane łąki rajgrasowe i trzęślicowe występujące na wilgotnym lub podmokłym podłożu, często z licznymi zaroślami i zakrzaczeniami wierzbowymi.

Źródłó : natura2000.org.pl